ای که از کوچۀ معشوقۀ ما می گذری

همۀ آسمان پر از باران بود 
و 
تو نبودی 

بوی بهار سراسیمه بود 
و
من تنها


از پس هم خود را گم می کردم و می یافتم

وهم بخاری که هر از گاهی میان من و باران تاریخی غمگین می ساخت

مجابم میکرد به شعری یا دست کم گریه ای


همه اش به گلدان پروانه ها فکر میکردم

که جسارت شکستن و دیدن 

عشقم را به باد داد و 

پروانه ها را به کشتن



در فاصلۀ ناگهان من و قطره های باران 

امنیت جمله ای کوتاه و گریزیی شاعرانه
یا ترسی
یا هر چیزی
تکرار میشد و
تا انتهای پرستو تکرار می شد


من در افق باران بودم 
و فاصلۀ هر دو ریزش 
وسوسۀ کوچۀ خیسی می شد
که تو را بیشتر دوست می داشتم 
در آن

دیوانۀ باران !
تنهای پروانه !
تو نبودی
و 
حسادت فروردین
رسوائییم را به تمام فصل ها نوشت

jan 2011