رد شدن به محتوای اصلی


ده‌چمه هه‌ر شوێنێ قسه‌ی تۆیه له تۆ بێ‌خه‌به‌رم
نه‌گه‌ڕێم چۆنه له ده‌ورت به قسه‌ی ده‌ور و به‌رم

نه ده‌بینم هه‌یه ڕۆژێ نه‌زه‌رم بێ نه‌زه‌رت
نه ده‌زانم چییه یه‌ك شه‌و نه‌زه‌رت بێ نه‌زه‌رم

دیاره هه‌ر خاكێ له بن پێته هه‌بوونی له سه‌ره
خۆڵی پاتم وه سه‌ری تاجی نه‌بوونه له سه‌رم

دڵ له ده‌ریا چ بده‌م كاتێ شه‌پۆلی هه‌وه‌ست
پێم ده‌ڵێ تووشی چ ئه‌ندازه له نه‌فسی خه‌ته‌رم

كه‌مه‌ری نوورت ئه‌گه‌ر به‌ستووه به‌و زوولفه ڕه‌شه‌ت
قه‌مه‌ری به‌سته به نوورم ئه‌گه‌ نه‌شكێ كه‌مه‌رم

من له ده‌س خه‌م ده‌ره‌تانم نییه ده‌ی نازانم
تاوی شادی چییه هۆ به‌و شه‌وه هه‌ڵدێ له به‌رم

هه‌ته باڵایه سه‌یر كورته ده‌سم ده‌ی چ بكه‌م
داده‌بارێ به سه‌رت تیری به‌ڵاشت به سه‌رم

حه‌زره‌تت مه‌رحه‌مه‌تت فه‌رمووه ڕووم تێ ناكه‌ی
ئه‌سه‌رت هێنده له ڕووی تۆ نه‌ده‌ما قه‌ت ئه‌سه‌رم

مه‌ستی هاوسۆحبه‌تی دێرینه ده‌گه‌ڵ بارانم
یاسی به‌رده‌ركی خه‌م و سوێسنی حه‌وشی كه‌سه‌رم

كه‌ی كه‌وی به‌ختی من و بازی نیگاهت ده‌گه‌ڕێن
كه له كۆساری به‌روسینه‌ته من به‌خته‌وه‌رم

كوشتنی فیكری خه‌تا شێری حه‌یاتی گه‌ره‌كه
ئاه ئاهوڕه‌ویشی فیكری خه‌تا هاته سه‌رم

با چ شاكارێ ده‌خوڵقێنێ له سه‌ر خاكی وجوود
ئاگری عیشقم و به‌و ئاوه ده‌خوڵقێ هونه‌رم


ع. ھونەر

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

تا بزانی نیشتمانی ئارەزووکانت لەکوێیە زوو وەرە زۆر دەترسێم کاولی کا یەکی تر.. نیشتمانی تۆ دڵی دێوانە و روسوای مەیە..

ای آفتاب آهسته نه پا در حریم یار من

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن مست است و هوشیارش ﻛﻨﺪ پیراهنی از برگ گل از بهر یارم دوختم از بس لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند ای آفتاب آهسته نه پا در حریم یار من ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند پروانه امشب پر نزن اندر حریم یار من ترسم صدای شه پرت قدری دل آزارش کند فریدون مشیری

شبیه نفس برای نمردن ، آب برای بودن و ... تو برای ماندن

میبریم به پیچیدگی خودت بیراهه ای ساده و پر منگ گرگ و میشی که فقط خودت ایستاده ای و مهی سنگین و هوائی نه سرد و نه انکاری ------------------ وهم روزنه ای که از نه توی پیچ اندر پیچ انگشتانت به صراحت سیب اشاره میرود و ناگهان به هیجان وحشتناک لبهایت میرسم که رویداد بی پایان بوسه های بی حجابست که همه نه عشقند و نه باستان دیرآمد دیداری که به موازات دلدادگی به اصالت عشوه گری نقبی زده باشند ناگهان اندوهناک و گوارا چیزی آغاز میشود از وصال از جسارت از سنگینی بازنگشتن از هر چیز سختی که مسیر پروانه ها را عوض میکند --------------------- به آرامی برف میبارد و من و تو به لیاقت زمستان روبان های رنگی آویخته ایم --------------------- ببین ! همه اندام مرا تبی داغ فرا گرفته در رسوائی انگشتانت استحاله ام کن یا لبانت را از روی شعرهایم بردار Apr 2009